Life of a violin-maker

For some of you, the idea of practicing without actually touching your instrument may seem weird. Every teacher in the world (well, at least 98% of them) will tell you – the more you practice, the better. And I can’t disagree with that. But here’s what I have problem with: when you practice only by playing, you teach your muscles simultaneously with your brain. It’s a fairly good method, but not the best. When you truly understand a piece, it’s excessively easier to teach it to your muscles. That’s why if you’ve heard the piece thousands of times it’s a lot easier to sightread it. And that’s why I’m in love in the idea of practicing before actually playing.

Już w listopadzie zaczynam odbierać setki telefonów od zdziwionych rodziców i uczniów, twierdzących, że ich niedawno zakupiony instrument już się "zepsuł". Początkujący instrumentaliści doznają szoku: ich pieczołowicie pielęgnowany instrument zaczyna się rozstrajać, a czasem nawet pękać. Dlaczego tak się dzieje? Drewno to materiał w ruchu... Jedną z jego właściwości jest higroskopijność, czyli pobieranie i oddawanie wody z i do otoczenia. Przez to w niewidoczny dla oka sposób kurczy się i rozszerza. Można by powiedzieć, że instrument, mimo wszystkich obróbek, cięć, klejeń i szlifów, nadal żyje... Niestety, różne gatunki drewna "puchną" i kurczą się nierównomiernie - znaczy to, że świerk płyty wierzchniej będzie absorbował wilgoć inaczej, niż spodnia płyta i boczki wykonane z jaworu. Ta nieregularność może spowodować zmianę nacisku na poszczególne elementy instrumentu, a co za tym idzie – szczeliny w drewnie. Aby zapobiec takim pęknięciom, lutnicy używają specjal...